久青草国产手机视频免费观看_毛片网站是多少_亚洲视频中文_一区二区高清在线

《陳情后投上家高陽相國》拼音版

清代李因篤

chénqínghòutóushàngjiāgāoyángxiāngguó--yīn

shèngdàichuíshangzōngchénbǐngzhóuniánānwēiyīnzuòshùyǎnxiāngxuān

guóguāngníngmìngjiāshēngxiéxiàngxiánxiāngōngtángzàijiùshǐzhēngchuán

shēngmínzhàoqiánxiānyuányáolǒngwàngjiǔtuīyàn

bàngxīngchénqiègāoméngpiānpèifēngyuánjìnhànwéibìngtiān

fènlángshānjiǒngháoshuǐyányīnjiāndàngjīngshùbǎoténg穿chuān

zhìliúshēn殿diànshūpiānránkānbǐngqièshìliúquán

guānqīngbāncǎipíngdēngshàngxiāngchánhēitóurénjìngshíhuángjuǎnjiān

zhèngqúnliáoyòuzhōngzuòbiānyōngróngzhānbiǎomǐnjiédòngxiān

zuǒzhōngchūchèdōngfāngwèiyánchénsēnlièzhàngchāngjìngmíngbiān

zhàochéngjǐndāngshíyīngduìzhuānzhìzūnpínzàozhǎngshùchán

jiànhuángwēinánwénxuánshūchéngtōngfèi滿mǎnzōushān

wǎngqiánchíjiǎégāochǔsāiyānfēishūliánzhànchǎnzhàngjiéjiāngchuán

hàiluòkuángtāomǎnghuānláipiánbēnyuánníngjiǎyíngquán

shèngsuànhuīshīyīngmóushòumiàoruánmíngchūzhēnshǎosuíjiān

huìqiàdiāowàigōnglùnhànqiáněrdiāokāiduānpèilǐngsānchán

yuèjiǎochíyānlěidiānyīnqiěkòngxiángǎnqiútāngxiáhuángbìnxiān

tuōshuǐgēngjìngkǎichángāngféngróngshìzǎojuépìnchēlián

xiǎozinéngchóuyínliánzǒngzhīqiónghuǐzhuàngduōqiān

ráoqièqiānxúnchuāmiùránmíngjiàzhōngxiéyuǎnyóuzhān

shìwéiliànbiéyánxuěshuāngshēnkuòhǎilèichányuán

xiètuóqiūjiāngtíngqiānyánhuīxíngchùměngyuèhuíyuán

bàobìngréngquēlínxuānmiǎnshòujiānlànfēncāngdāogěizhīqián

ruìzǎosuītóngwēnlúnnǎixiàquányuánwàngpénglòujìngbèishíyuán

yǎngyàoēnxìnyǒuyānhuítóushuānghuáyúnlián

suǒshìyíngguādiéháiláo綿miángōngzhìyáoshùnlèijīnquán

李因篤簡介

唐代·李因篤的簡介

李因篤

李因篤,字子德,一字孔德,號天生,陜西富平東鄉(今富平薛鎮韓家村)人。生于明崇禎五年(1632年),卒于清康熙三十一年(1692年)。自幼聰敏,博學強記,遍讀經史諸子,尤諳經學要旨,精于音韻,長于詩詞,詩逼杜甫,兼通音律,崇尚實學,為明清之際的思想家、教育家、音韻學家、詩人。被時人稱為不涉仕途的華夏“四布衣”之一。康熙十八年(1679年)薦鴻博授檢討。嘗辨秦中碑版極有依據。行、楷書用筆禿率,意近顏真卿。著《古今韻考》《受祺堂詩文集》《甌缽羅室書畫過目考》《增校清朝進士題名碑錄》。

...〔 ? 李因篤的詩(45篇)